Ouderdagboeken – met Ingrid en Astrid

Zindelijkheidstraining is een mijlpaal die er voor elk gezin anders uitziet. In deze editie van Ouder dagboeken spreken we Ingrid van het Bambino Mio® team over de zindelijkheidstraining van haar dochter Astrid.

Ingrid deelt haar eerlijke ervaring, van wanneer ze begonnen en de ups en downs onderweg, tot hoe haar culturele achtergrond haar benadering vormde en wat ze graag had willen weten voordat ze begon.

1. Kun je ons iets vertellen over jou en Astrid?

   Astrid is mijn eerste en enige kind. Ze is twee jaar en tien maanden oud, en ik geniet er echt van om haar moeder te zijn. Ik geniet er echt van om mijn vrije tijd met haar door te brengen en samen al die alledaagse kleine momenten te delen.

2. Wanneer begon je voor het eerst na te denken over zindelijkheidstraining?

   Ik begon voor het eerst na te denken over zindelijkheidstraining toen Astrid begon met kruipen, dat was rond de zeven en een halve maand oud. Toen ze acht maanden oud was, besloot ik haar thuis kennis te laten maken met een potje. Vanaf dat moment zat ze regelmatig op het potje, en ik richtte me op het creëren van kleine, positieve gewoonten eromheen.

   
   

   Ik zette haar niet willekeurig op het potje. Ongeveer 30 minuten na haar ochtendfles melk zette ik haar voorzichtig op het potje, en meestal plaste ze dan. Ik prees haar altijd en liet het voelen als een grote prestatie. Hoewel ze erg jong was, denk ik dat dit haar hielp om al vroeg een positieve relatie met het potje op te bouwen.

   
   

   Ze begon pas later echt zindelijkheidstrainingsbroekjes te gebruiken, toen we officieel zindelijk werden in januari 2025, toen ze een jaar en tien maanden oud was.

3. Wat deed je besluiten dat het de juiste tijd was om te beginnen?

   Het feit dat Astrid al kroop en begon zichzelf op te trekken en te staan, gaf me het gevoel dat het de juiste tijd was om het potje te introduceren. Ik wilde dat ze er lang voordat we officieel zindelijk werden, bekend mee raakte.

   We hadden altijd een potje in de woonkamer en nog een boven in de badkamer, dus het werd een normaal onderdeel van het dagelijks leven.

4. Wat waren de grootste overwinningen onderweg?

   Een van de grootste overwinningen was Astrid te helpen haar lichaam te begrijpen en haar eigen signalen te herkennen. Het gaf haar ook meer onafhankelijkheid op de crèche, omdat ze niet volledig hoefde te vertrouwen op het personeel om op te merken wanneer ze moest gaan.

   
   

   Ik denk dat deze aanpak haar heeft geholpen om haar zelfvertrouwen in de loop van de tijd op te bouwen en haar onafhankelijker te laten voelen.

5. En wat waren de moeilijkste momenten?

   De moeilijkste momenten waren absoluut voordat ze volledig zindelijk was. Er waren momenten dat ze op het potje zat en dan kort daarna ongelukjes had.

   
   

   Ik herinner me een bijzonder rommelig moment dat me deed twijfelen of ik langer moest wachten. Maar zodra de rommel was opgeruimd, herinnerde ik mezelf waarom ik was begonnen en hield ik me aan de routine.

1. Verraste er iets je toen je eenmaal begon?

   Wat me echt verraste, was hoeveel Astrid van haar zindelijkheidstrainingsbroekjes hield. Ze koos vaak haar trainingsbroekjes boven normaal ondergoed, wat de hele ervaring positief en spannend maakte.

   
   

   Het was een van de liefste en meest lonende delen van de reis voor mij.

2. Hoe beïnvloedde je culturele achtergrond jouw aanpak?

   Ik kom uit Transsylvanië, in het westelijke deel van Roemenië, waar vroege zindelijkheidstraining heel gewoon was. Wegwerpluiers waren niet wijdverspreid verkrijgbaar, dus waren wasbare luiers de norm en werden kinderen vroeg zindelijk gemaakt.

   
   

   Ik was zelf zindelijk op éénjarige leeftijd. Deze achtergrond heeft mijn denkwijze echt beïnvloed en me zelfverzekerder gemaakt om het potje al vroeg voorzichtig te introduceren.

3. Waren er routines of producten die echt hielpen?

   Een consistente routine maakte het grootste verschil. Astrid zat na de maaltijden op het potje, vooral na vloeibare maaltijden zoals haar ochtendmelk.

   
   

   Tegen de tijd dat we officieel met zindelijkheidstraining begonnen, was ze al gewend om op belangrijke momenten van de dag te zitten. We hielden de dingen eenvoudig en bleven bij een klein aantal bekende producten, waaronder een potje en zindelijkheidstrainingsbroekjes.

4. Wat had je graag geweten voordat je begon?

   Ik wou dat ik had geweten dat zindelijkheidstraining een paar maanden kan duren. Ik verwachtte aanvankelijk dat het heel snel zou gebeuren en realiseerde me later dat ik mijn verwachtingen te hoog had gesteld.

1. Welk advies zou je geven aan ouders die net aan hun reis beginnen?

   Ik zou ouders aanmoedigen om te beginnen wanneer ze zich comfortabel voelen en de dingen ontspannen en positief te houden. Dwing kinderen niet te lang te zitten, vier kleine overwinningen en houd de verwachtingen realistisch.

   Naar mijn ervaring kunnen zindelijkheidstrainingsbroekjes echt helpen, vooral als je onderweg bent, omdat ze zelfvertrouwen en onafhankelijkheid ondersteunen zonder verwarring.