Parent Diaries: Sarah over zindelijkheidstraining bij haar eerste kindje, de uitdagingen en wat ze achteraf anders zou doen

Zindelijkheidstraining van je eerste kindje kan voelen alsof je een compleet onbekend terrein betreedt. In deze editie van Parent Diaries praten we met Sarah van ons zustermerk Splash About, die tijdens haar zwangerschapsverlof bezig is geweest met de zindelijkheidstraining van haar oudste kindje. Sarah vertelt eerlijk over de uitdagingen die ze tegenkwam, de aanpak met vallen en opstaan die ze gebruikte bij verschillende producten en wat ze graag had willen weten voordat ze begon. Ook vertelt ze waarom ze, als ze het opnieuw kon doen, eerder zou zijn begonnen.

Kun je ons iets meer vertellen over jezelf en je kleintje?

Hoi! Ik ben een drukke moeder van twee (of drie, als je de hond meetelt), en ik heb een zoontje van drie dat momenteel helemaal gek is op alles wat met de zee te maken heeft. Hij vindt het geweldig om zijn Papi alles over walvissen te leren. Over het algemeen is hij een vrolijk en zelfverzekerd jongetje, maar de zindelijkheidstraining heeft zijn zelfvertrouwen behoorlijk aangetast.

Wanneer begon je voor het eerst na te denken over zindelijkheidstraining?

Ik begon voor het eerst na te denken over zindelijkheidstraining toen mijn zoontje twee werd, maar vanwege het slechte weer (hij is in de herfst geboren) en omdat ik niet echt duidelijke tekenen zag dat hij er klaar voor was, besloot ik te wachten tot de zomer. Dat voelde gewoon als een betere optie: lekkerder weer voor dagen zonder luier en wat meer tijd voor hem om oud genoeg te worden om zijn eigen signalen te herkennen.

Waarom besloot je juist toen te beginnen?

We besloten in juli te beginnen, voornamelijk omdat hij in september naar de peuterspeelzaal zou gaan en we hem voor deze grote overgang het liefst zindelijk wilden hebben. Ik had ook gelezen dat de zomer de beste tijd is om met zindelijkheidstraining te beginnen, en hij had heel goed gereageerd op de komst van ons jongste kindje. Het voelde daarom als het juiste moment. We dachten dat het eindelijk tijd was om afscheid te nemen van luiers.

Hoe is jullie zindelijkheidstraject tot nu toe verlopen?

Het zijn zes laaaaange maanden van proberen geweest, maar eindelijk beginnen we het einde van de tunnel te zien. In het begin waren er veel valse starts, maar door vol te houden accepteert mijn zoontje het potje nu beter dan in het begin.

Wat waren de grootste uitdagingen die je onderweg tegenkwam?

Veruit de grootste uitdaging was dat mijn zoon weigerde om op het potje te zitten – of er zelfs maar bij in de buurt te komen. Hij had er echt een hekel aan en wilde er niet op zitten, met of zonder kleding, wat we ook probeerden. We konden hem ook niet overhalen met beloningen. Hij had gewoon een hekel aan het hele idee, en dat was als ouder heel moeilijk om te zien.

We probeerden alles: spelletjes, zijn speelgoed op het potje laten “gaan”, stickerschema’s en zelfs schermtijd als beloning – maar niets werkte. De ongelukjes die hij had, begonnen zijn zelfvertrouwen aan te tasten, dus besloten we het proces even te pauzeren en een stapje terug te doen.

Waren er momenten waarop je aan jezelf of je aanpak begon te twijfelen?

Ik kocht potje na potje en daarna toiletverkleiners, maar hij had een hekel aan ze allemaal. Het begon te voelen alsof ik geld naar het probleem gooide en nog steeds nergens kwam. De oplossingen uit de boeken en websites die ik las hielpen ook niet, en ik voelde me volledig verloren tijdens het hele proces. Hij wilde helemaal niets horen over het potje of naar het toilet gaan, waardoor het allemaal nog overweldigender voelde.

Je vertelde dat je veel verschillende producten hebt geprobeerd. Wat werkte goed en wat niet?

Het stickerschema had enig succes om hem daadwerkelijk op het potje te laten zitten – en doordat hij mee kon doen met het versieren van zijn eigen potje, kreeg hij het gevoel dat hij er wat controle over had en dat het echt van hem was.

Is er iets waarvan je achteraf zou willen dat je het eerder had geprobeerd of anders had aangepakt?

Achteraf gezien zou ik willen dat we veel eerder met het hele proces waren begonnen. Ik denk dat we veel problemen hadden kunnen voorkomen als we waren begonnen voordat ons tweede kindje werd geboren. Terugkijkend was het waarschijnlijk gewoon te veel verandering in één keer voor mijn zoontje.

Je zei dat je wou dat je eerder met zindelijkheidstraining was begonnen. Waarom denk je dat?

Beginnen met zindelijkheidstraining voordat mijn zoon een echte “threenager” werd, zou zeker hebben geholpen. Toen hij tweeënhalf was, had hij overal een heel sterke mening over – vooral over dingen die hij absoluut niet wilde doen (zoals op een potje zitten). Als we eerder waren begonnen, voordat hij ontdekte hoe krachtig een volmondig “NEE” kan zijn, had het hele proces waarschijnlijk een stuk sneller en met veel minder drama kunnen verlopen.

Welk advies zou je aan ouders die voor het eerst een kindje hebben geven over wanneer ze met zindelijkheidstraining kunnen beginnen?

Ik zou aanraden om eerder dan je misschien verwacht na te denken over zindelijkheidstraining en je erop voor te bereiden. Ik begon pas met het lezen van de boeken toen mijn zoon twee werd, en toen vertelden ze me al dat 18 maanden de ideale leeftijd was – waardoor ik me al achterliep voordat ik überhaupt was begonnen! Mijn advies: begin eerder als dat kan, blijf rustig, houd alles zo normaal mogelijk en probeer niet in paniek te raken. Je kindje komt er wel – het kan alleen wat langer duren dan je in eerste instantie had gedacht.

Wat heeft je gemotiveerd gehouden toen het moeilijk werd?

Mijn kleine jongen. Het was inspirerend om te zien hoe hij deze nieuwe vaardigheid leerde en bleef volhouden, zelfs op momenten waarop hij het spannend en frustrerend vond.

Wat zou je zeggen tegen ouders die het gevoel hebben dat de zindelijkheidstraining langer duurt dan verwacht?

Blijf doorgaan – je kindje komt er op zijn eigen tempo.